რა შეიძლება ვისწავლოთ „ელექტრო-ერევნისგან“?

გიორგი კობახიძის პოსტი სომხური პროტესტების შესახებ.

სომხეთში განვითარებული საპროტესტო მოძრაობის მიმდინარეობიდან ქართულმა საზოგადოებამ რამდენიმე მნიშვნელოვანი რამ შეიძლება გაითვალისწინოს. პირველ რიგში, მომენტალური მობილიზაციის თითქმის უპრეცენდენტო ფაქტი, შემდეგ უკომპრომისო დამოკიდებულება მთავრობასთან და მრავალმხრივი მსოფლმხედველობის ადამიანთა ერთობლივი მონაწილეობა. ეს არის სოციალური და კლასობრივი საკითხის ირგვლივ გაერთიანებული ადამიანთა ერთობა. ჩვენ უნდა გავიცნოთ რეგიონში არსებული სხვადასხვა ჩაგვრით გამოწვეული პრობლემები და მეტად ვადევნოთ მათ თვალი. უნდა მოვახეროთ სომხური მაგალითის გაკვეთილად ქცევა, რადგან დიდი ხანია ვდგავართ ანალოგიური პრობლემის წინაშე და ადრე თუ გვიან, მობილიზაციის და მისი გრძელვადიან პერიოდში შენარჩუნების საჭიროება გარდაუვალი იქნება.

მეტის ნახვა ...

2 ივნისი და ქართული სამოქალაქო აქტივიზმი

შოთო აზიკურის ბლოგი:

2 ივნისს უკვე მესამედ გაიმართება აქცია მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის მოთხოვნით. საქართველოში ნარკოპოლიტიკა არაჰუმანური და რეპრესიულია, ამ აზრს ნარკოპოლიტიკის შერბილებასთან დაკავშრებით ევროპელი კოლეგების რეკომენდაციებში განსხეულებულს, როგორც ჩანს ეთანხმებიან პარლამენტარები და მთავრობის წარმომადგენლებიც. ის რომ ეს არასწორი მიდგომა მძიმედ აწვება ჩვენს საზოგადოებას, რომ ბევრი ადამიანი კვდება ამის გამო, მათ შორის ახალგაზრდა და რომ ამის გამოსწორება პოლიტიკური ნების საფუძველზე შესაძლებელია არის მოცემულობა, რომლის განხილვას და ანალიზს აქ არ დავიწყებ. ამაზე ჩემზე უკეთ ბევრი ისაუბრებს და უსაუბრიათ ორგანიზაციებს და ადამიანებს ვინც ამ მიმართლებით წლებია მუშაობენ, წერენ, იკვლევენ და პირადად, ყოველდღიურ ცხოვრებაში ეხებიან ამ რეალობას. სანაცვლოდ, მინდა ერთი ნაბიჯი უკან გადავდგათ და ვცადოთ კრიტიკული თვალით შევხედოთ იმას, თუ როგორ ხდება ამ და ამდგაგვარი პრობლემების პრობლემატიზება და მათი საჯარო სივრცეში გამოტანა. რა წინაპირობებია საჭირო ამისთვის? რა ინსტიტუციური, პოლიტიკური და სოციალური ნიადაგია საჭირო? ვინ არიან ამ პრობლემატიზების აგენტები/განმახორციელებლები? ხდება თუ არა პრობლემის საზოგადოების სხვადასხვა დონეზე ფიქსირება? რამდენად ხდება პრობლემა გარკვეულწილად პრივილეგირებული სოციალური ჯგუფებისათვის ძალაუფლებრივი ინსტრუმენტი?

ეს კითხვები ცდება ვიწროდ აღებულ 2 ივნისის და მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის პრობლემატიკას, თუმცა ჩემი მიზანი არ არის ამ მოძრაობის ჭეშმარიტების ან მცადრობის დამკტიცება, ან მისთვის სწორი გზების და სტრატეგიების დასახვა, არამედ ჩემი მიზანია ამ კონკრეტული სოციალური აქტივობის კრიტიკული ანალიზით, შევძლოთ გავცეთ პასუხი კითხვას, რა სახის ფენომენია ქართული სამოქალაქო აქტივიზმი? რას გვეუბნება ის ჩვენი საზოგადოების შესახებ და რამდენად არის ის პროგრესული. მე არ მაქვს ილუზია, რომ ამ კითხვებზე ნათელი პასუხების გაცემას შევძლებ, მაგრამ ვთვლი რომ უკვე დროა ამ თემაზე მსჯელობის და ფიქრის, და თუ ეს ბლოგი სულ მცირედი ბიძგი მაინც იქნება, ამითაც კმაყოფილი დავრჩები.

მეტის ნახვა ...